Analiza tańca West Side Story

Słychać rytm głośnego klikania palców, gdy pojawiają się aktorzy, a następnie szybkie, bezczelne wtrącenia instrumentów dętych drewnianych i blaszanych. Każdy trzask, ruch nadgarstka i zuchwały krok to deklaracja brawury, arogancji, groźby i konfliktu. Witamy w West Side Story , gdzie ruch opowiada historię.

Taniec napędza narrację

Choreograf-reżyser stał się amerykańskim specjalistą teatralnym w twórczości Jerome'a ​​Robbinsa, jego protegowanego Boba Fosse'a i innych tancerzy-dramatyków, którzy rozumieli potężny wpływ tańca na publiczność. W West Side Story Robbins zerwał z tradycjami teatru muzycznego, by przedstawić pozbawiony blasku świat miejskich gangów z całą powagą klasycznych narracji o uprzywilejowanej klasie. Szekspira Romeo i Julia jest inspiracją do tragedii Tony'ego i Marii. Jednak Robbins przyjął proste konwencje balu kostiumowego i walki na miecze i przekształcił je we wspaniałą walkę jazzowej, baletycznej eksplozji tańca, aby przyciągnąć uwagę, wzbudzić niepokój i złamać serca. Uniesione ramię, odsunięte ramię lub deptanie telegraficzne intencji i akcji, a także dowolny tekst lub wers West Side Story . Choreografia jest kluczowym powodem, dla którego genialne odejście od konwencjonalnych musicali na Broadwayu trwa i pojawia się wszędzie, od szkolnych scen po flash moby na Times Square.

• Baleriny Pointe
• Zdjęcia tańca towarzyskiego
• Ciekawostki o tańcu

Styl równa się substancji

Wnikliwa obserwacja Robbinsa i jego opanowanie baletu wpłynęły na styl każdego skoku i gestu West Side Story . Gangi uliczne i wojny gangów – bardzo obecna rzeczywistość w Nowym Jorku w czasie, gdy twórcy serialu to sobie wyobrażali – były szorstkie, sugestywne, prymitywne, brutalne i cechowały się charakterystyczną dumą. Zubożali, pozbawieni praw obywatelskich mieszkańcy i jeszcze bardziej zarozumiali niedawni imigranci utożsamiali się z kulturą, która odrzucała bardziej gentryfikowane klasy ekonomiczne, które ich odrzucały. Każdy ruch w West Side Story odzwierciedlało tę rzeczywistość.

Balet obdarzył wdziękiem choreografię; jazz i geniusz nadały mu osobowość. Robbins używał dużych ruchów całego ciała, szybkich i gwałtownych gestów, długich skoków, które eksplodowały z popękanego asfaltu, nacisku na takt muzyki, aby przedstawić młodą, agresywną, ulotną męską energię w Jets and the Sharks. Kształcił kobiecy charakter za pomocą bardziej krętych i sugestywnych działań: szeleszczących spódnic, tupania stopami flamenco, baletowych kroków, aby przekazać romans, oraz otwartych ramion i klatki piersiowej, aby odsłonić serce. Styl West Side Story opiera się na ognistej dynamice, wojowniczym staccato, synkopach, przesadnych wyprostach – szczególnie wysokich uniesieniach nóg – oraz lirycznych ruchach kochanków i osób pogrążonych w żałobie. Robbinsowi udało się tak wspaniale połączyć balet i jazz, że jego Tańce symfoniczne , przystosowany do New York City Ballet prawie dosłownie z WSS choreografia, to podstawa repertuaru zespołu.

Wchodzenie w postać

Zwróć uwagę, jak często postacie w serialu zacznij chodzić . Te spacery – spacery, chełpliwe, ukradkowe – kształtują nastrój i scenę, szybko przekształcając się w choreografię, która napędza narrację. Robbins był wymagającym i wyczerpującym kierownikiem. Wezwał swoich tancerzy, wysoko wyszkolonych profesjonalistów w sztuce klasycznej, aby spacerowali lub przechodzili przez scenę jak młodzi twardzi kaptury i wchodzili w tańce. Ćwiczył i oceniał każdy taniec bez końca, przekraczając budżet, kiedy Broadwayowy show został przekształcony w nagradzany film, którym był zwolniony z filmu . (Odkrywcza anegdota opowiada o tym, jak poturbowani i posiniaczeni tancerze spalili im nakolanniki przed biurem Robbinsa po tym, jak w końcu zatwierdził ujęcie Chłodny do filmu.)

Poszczególne tańce prześcigają się w dialogu i działają na bok, aby opowiedzieć historię. Tak jak Mambo obraca się w taniec cza cza na siłowni fatalna sekwencja taneczna splata losy Tony'ego i Marii o wiele ściślej niż Lament Julii : Moja jedyna miłość wyrosła z mojej jedynej nienawiści! Za wcześnie widziany nieznany i znany za późno! kiedykolwiek mógł. Chłodny jest zabutelkowanym dynamitem, ponieważ Jets ostrzegają się nawzajem, aby powstrzymać wściekłość i wrogość, które wybuchną w rozlew krwi i będą kontynuować starożytną walkę. Capulety i Montagues nie mają nic w Jets and Sharks, a nadzieje i marzenia tych dwudziestowiecznych łobuzów są bezsłownie wyrażane ostrymi kątami i skurczami ciał na scenie.

Świat dziki i jasny

Właśnie oglądać tańce i czytasz historię. Sekwencja otwierająca – w ogóle bez prawdziwego dialogu – ustanawia warunki kulturowe, które są codzienną rzeczywistością dwóch gangów, które toczą krwawą kłótnię, która wymyka się logice, ale zamyka epokę. W Ameryka , pyskata, seksowna gra ruchów między portorykańskimi mężczyznami i kobietami kpi z wrogiego świata, w którym się znajdują, z nienadającego się do zamieszkania świata, z którego pochodzą, oraz z potężnych uwodzeń, które połączą ich romantycznie i tragicznie w miarę rozwoju historii. Taniec na siłowni to kontrolowana przemoc, zastępstwo dla morderczej walki wręcz. Napięcie rośnie, gdy taniec staje się coraz bardziej niepokojący i intensywny – próba gwałtu była szokująca dla publiczności w 1957 roku i do dziś pozostaje rozpoznawalna. Nie ma zmarnowanych kroków ani zmarnowanych słów w words West Side Story . Zabierz choreografię, a masz pomysł, pomysł, ale nigdy niezapomnianą przygodę z krwi i kości że rozpórki i progi [jej] godzina na scenie - i porywa pokolenia widzów teatru swoim nieustannym tańcem.