Historia wertykulacji

Wertykulacja, znana również jako bliznowacenie, jest trwałą modyfikacją ciała, która zmienia teksturę i wygląd powierzchni skóry (skóry właściwej). Chociaż wertykulacja działa jako kontrolowany uraz, nie jest wynikiem wypadku ani operacji związanej ze zdrowiem. Branding, cięcie i niektóre praktyki tatuażu to rodzaje wertykulacji. W praktyce wertykulacji skóra właściwa i naskórek są cięte, spalane (patrz Znakowanie), drapane, usuwane lub modyfikowane chemicznie zgodnie z pożądanymi wzorami, symbolami lub wzorami. Rezultatem jest rana, która po zagojeniu tworzy wypukłe blizny lub bliznowce, które tworzą się na powierzchni skóry ze zwiększonej ilości kolagenu. Osoby o ciemniejszych odcieniach skóry zazwyczaj wybierają wzory wertykulacji, ponieważ blizny i bliznowce są bardziej widoczne niż tatuaże.

Historyczna wertykulacja

Najwcześniejszym dowodem skaryfikacji jest stanowisko archeologiczne w Ain Ghazal w Jordanii, gdzie znaleziono dwie bezgłowe figurki bogini płodności z okresu paleolitu (8000 p.n.e.) z grubymi liniami wertykulacji zakrzywiającymi się wokół pośladków i brzucha. Malowidło naskalne Sahara (ok. 7000 p.n.e.) w Tassili N'Ajjer w Tanzoumaitak w Algierii przedstawia również skaryfikację na piersiach, brzuchu, udach, ramionach i łydkach Rogatej Bogini. Podobne wzory blizn, jak te przedstawione na figurkach i obrazach, zostały znalezione na kobietach z Afryki Zachodniej i Środkowej.

• Współczesne prymitywne
• Ciekawostki historii współczesnej dla dzieci
• Historia brandingu

Znaczenie procesu skaryfikacji i wynikających z niego blizn różni się w zależności od kultury. Historycznie wertykulacja była praktykowana w Afryce, Australii, Papui Nowej Gwinei, Ameryce Południowej, Ameryce Środkowej i Ameryce Północnej. Wśród grup kulturowych na tych obszarach skaryfikacja została wykorzystana w celu podkreślenia trwałości ról społecznych i politycznych; wartości rytualne i kulturowe; obrzędy przejścia i stopnie wieku; erotycznie ciała; promowanie pociągu seksualnego i zwiększanie przyjemności seksualnej; tożsamość grupowa i kulturowa; relacje duchowe; i walory estetyczne. Był również używany jako element rytuałów leczniczych i leczniczych, a także demonstrował zdolność znoszenia bólu. W wyniku zmieniających się kultur i globalizacji większość tych praktyk wertykulacji została zakazana lub zabroniona przez samorządy lokalne.

Współczesna wertykulacja

W dwudziestym i dwudziestym pierwszym wieku zachodnie mikrokultury, takie jak współcześni prymitywni i punkowcy, a także bractwa i stowarzyszenia, praktykują skaryfikację. Wertykulacja wśród tych grup kulturowych ma różne znaczenie, takie jak tożsamość grupowa, tożsamość osobista, rytuał przejścia, wiara duchowa i związek z kulturami plemiennymi. . Te mikrokultury wykorzystują różne metody wertykulacji, takie jak cięcie, pakowanie, wcieranie tuszu, skórowanie, ścieranie i środki chemiczne w celu uzyskania pożądanych wzorów lub wzorów wertykulacji.

Ciąć

Cięcie to forma skaryfikacji, która polega na przecięciu powierzchni skóry ostrym narzędziem, takim jak zaostrzona kość, mały skalpel medyczny lub żyletka, zwany skaryfikatorem. Współczesne narzędzia tnące mogą być jednoczęściowymi jednostkami jednorazowego użytku lub ostrzami, które można zamontować na różnych uchwytach. Cięcia mają głębokość około jednej szesnastej cala; głębsze nacięcia zwiększają ilość blizn i ryzyko powikłań, podczas gdy płytkie nacięcia mogą zagoić się bez blizn, negując cel modyfikacji.

Podkreślanie blizn

Wertykulacja wykonana skalpelem i kauteryzatorem

Utrzymanie otwartej rany poprzez wielokrotne nacinanie gojącej się skóry spowoduje bardziej wyraźną bliznę; opóźni również proces gojenia i może spowodować poważne komplikacje zdrowotne. Pakowanie tworzy również bardziej wyraźne blizny, wprowadzając substancje obojętne, takie jak popiół lub glina, do otwartych nacięć lub unosząc przecięte obszary skóry i umożliwiając gojenie się blizn wokół niej lub na niej. Chociaż bliznowacenie może odnosić się do każdej blizny, zwykle stosuje się je w przypadku bardziej wyraźnych blizn powstałych w wyniku upakowania.

Wcieranie tuszu to cięcie, w którym nieusuwalny tusz do tatuażu lub inny pigment jest wcierany w świeże nacięcie. Atrament pozostaje w nacięciu podczas gojenia, powodując kolorową bliznę. Chociaż intensywność różni się w zależności od osoby, ta metoda tworzy bardziej widoczne blizny dla jaśniejszych odcieni skóry.

Skórowanie

Skórowanie jest powszechną metodą stosowaną do tworzenia dużych obszarów wertykulacji. Wycinany jest zarys wyznaczonego obszaru, który ma zostać zabliźniony. Następnie pod powierzchnią skóry umieszcza się wertykulator lub narzędzie do podnoszenia w celu podniesienia i usunięcia go w łatwych do opanowania odcinkach. Alternatywną metodą skórowania, w celu zwiększenia blizn, jest umieszczenie materiałów obojętnych pod uniesioną skórą i umożliwienie jej zagojenia. Proces gojenia jest długotrwały i mogą wystąpić powikłania. Ta metoda tworzy duże i bardziej precyzyjne obszary wertykulacji.

Skaryfikacja ścierania

Wertykulację w wyniku ścierania uzyskuje się poprzez usunięcie warstw skóry właściwej poprzez tarcie w celu utworzenia blizn. Elektronarzędzia wyposażone w papier ścierny, wełnę stalową lub kamienie szlifierskie to tylko niektóre z narzędzi wykorzystywanych do tworzenia wertykulacji ściernej. Skaryfikację ścierania można również osiągnąć za pomocą ręcznego nacisku, ale elektronarzędzia przyspieszają ten proces. Ta metoda tworzy subtelne blizny, chyba że skaryfikator abrazyjny wywiera nadmierny nacisk.

Wertykulacja chemiczna

Wertykulacja chemiczna wykorzystuje związki chemiczne, takie jak ciekły azot, do uszkodzenia i poparzenia skóry, co powoduje blizny. Skomplikowane projekty są trudne do osiągnięcia przy użyciu ciekłych środków chemicznych, w przeciwnym razie wyniki są podobne do innych rodzajów wertykulacji. Ta metoda jest stosunkowo nowa i niewiele jest na jej temat badań.

Ryzyko wertykulacji

Podobnie jak w przypadku większości trwałych modyfikacji ciała, skaryfikacja wiąże się z zagrożeniami estetycznymi i zdrowotnymi. Powstały wygląd blizn jest różny, ponieważ w procesie gojenia jest tak wiele zmiennych. Całkowite zagojenie wertykulacji może potrwać rok, a dłużej, jeśli w grę wchodzi skórowanie lub pakowanie. W początkowym procesie gojenia konieczna jest staranna opieka, aby uniknąć infekcji.

Dodatkowe zagrożenia związane ze zdrowiem obejmują niewłaściwą technikę, taką jak zbyt głębokie cięcie lub nabycie infekcji przenoszonych przez krew, takich jak wirusowe zapalenie wątroby typu B i C. Praktycy wertykulacji powinni podjąć odpowiednie środki, aby zapewnić zdrowie i bezpieczeństwo swoim klientom. Sprzęt i instrumenty, które będą używane przez więcej niż jednego klienta, są sterylizowane w autoklawie, wysokotemperaturowym parowniku, który zabija patogeny przenoszone przez krew i czynniki bakteryjne. Obszar skóry, który ma być bliznowaty, jest dezynfekowany i przygotowywany przez lekarza wertykulacji. Podczas procesu skaryfikacji skóra jest na bieżąco oczyszczana z nadmiaru krwi i dezynfekowana.

Zobacz też Piercing ; Znakowanie ; Nowożytne prymitywne ; Tatuaże.

Bibliografia

Beck, Peggy, Nia Francisco i Anna Lee Walters, wyd. Święte: drogi poznania, źródła życia. Tsaile, Ariz.: Navajo Community College Press, 1995.

Bohannon, Paul. Piękno i wertykulacja wśród Tiv. Człowiek 51 (1956): 117-121.

Camphausen, Rufus C. Return to the Tribal: Święto ozdabiania ciała. Rochester, Vt.: Park Street Press, 1997.

Rubin, Arnold, wyd. Znaki cywilizacji: artystyczna transformacja ludzkiego ciała. Los Angeles: Muzeum Historii Kultury, Uniwersytet Kalifornijski, 1988.

Ok, W. Współczesne prymitywne: badanie współczesnej ozdoby i rytuału. San Francisco Re/Search Publications, 1989.