Postmodernistyczny wystrój wnętrz: obszerny wygląd

Ruch postmodernistycznego designu trwał ponad dwie dekady, począwszy od architektury w latach 60. XX wieku, choć jego rozkwit przypadał na lata 1970-1990. Był to silny bunt przeciwko minimalistycznym koncepcjom nowoczesnego designu. Postmodernistyczny design obejmuje niekonwencjonalne pomysły z naciskiem na zabawny, artystyczny i ekstrawagancki styl.

Świt nowej ery

Kultura czeska hippisów w latach 60. utorowała drogę do nowej ery twórczej ekspresji w sztuce, muzyce, modzie i designie. W ślad za kwiatową mocą i swobodnie spływającymi włosami nadeszła ekspresyjna architektura z przekręceniem formy i symboliki, a ten wpływ ostatecznie stał się nowatorskim stylem wnętrz.

• Eklektyczny wystrój wnętrz: 8 nieszablonowych pomysłów
• Kolonialne zdjęcia kuchni, które zainspirują Twoje pomysły
• 13 uroczych pomysłów na dekorację w stylu wiejskim dla domu

Według autorów, dwoma największymi źródłami napędzającymi ruch postmodernistyczny były amerykańska architektura i włoski radykalny design Glenna Adamsona, kuratorka wystawy Postmodernism: Style and Subversion 1970-1990 w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta. Forma nie spełniała funkcji w bezczelnych koncepcjach ponowoczesnego designu. Było to gwałtowne odejście od dyskretnych, minimalistycznych ideałów nowoczesnego designu.

Rozpoczyna się rewolucja

Robertowi Venturiemu przypisuje się jeden z najwcześniejszych przykładów architektury postmodernistycznej – dom, który zaprojektował dla swojej matki. Ukończony w 1964 r Dom Vanny Venturiego ma niezwykłą fasadę, która jest zarówno uproszczona, jak i złożona w swoim sprzecznym projekcie. Dwuspadowy dach nadaje domowi kształt dziecięcego rysunku. Ignorując modernistyczną zasadę, że dekoracje nie mają miejsca na budynkach, Venturi i jego partnerka projektowa, Denise Scott Brown, dodali niefunkcjonalne elementy, takie jak niepodtrzymujący się łuk i duży fałszywy komin. Asymetryczny rozmiar i rozmieszczenie przednich okien to kolejna złamana zasada projektowa, którą para zastosowała wbrew modernistycznym zasadom symetrii i czystych, nieprzerwanych linii i formy.

Wewnątrz domu Venturi bawił się koncepcjami skali, wdrażając ogromny kominek i niewymiarowe schody prowadzące donikąd. Jego radykalne, nieszablonowe projekty zostały uznane przez chicagowską telewizję publiczną WTTW (Window to the World) za jeden z najlepszych 10 budynków to zmieniło Amerykę. Robert Venturi pisał także książki o swoich koncepcjach architektonicznych, w których potępiał jałowe zasady modernizmu Złożoność i sprzeczność w architekturze (1966) i Nauka z Las Vegas (1972).

Dekonstruktywizm i Nowa Fala

Wpływy przeszłości odgrywają znaczącą rolę w postmodernistycznym designie, ale mają tendencję do eklektycznego lub progresywnego charakteru. kluczowe zasady postmodernizmu były złożoność i sprzeczność. Utopijna doskonałość sugerowana przez nowoczesny design została zastąpiona dekonstruktywizmem i estetyką miejskiej apokalipsy.

Oryginalny wygląd grunge

Pod koniec lat 70. architekt Frank Gehry rozebrał swój dom w Santa Monica i dosłownie zrekonstruował go w sposób, który wydawał się pozbawiony spójnego planu. Stosował impulsywne transformacje, które zdawały się istnieć bez wyraźnego powodu:

• Usunięto wewnętrzną płytę gipsowo-kartonową, aby odsłonić słupki konstrukcyjne
• Na zewnątrz dodano ogniwo łańcucha i sklejkę

Wykorzystanie przez Gehry'ego paneli z blachy falistej jako dekoracyjnej bocznicy na zewnętrznych ścianach jego radykalnych modyfikacji domu również wyprzedziło swój czas, ponieważ ten wygląd był bardziej powszechny na dachach stodoły niż na podmiejskich domach. Gehry zaprojektował niektóre z najbardziej złożonych i niezwykłych muzeów na świecie.

Punk jest w domu

Subkultura i filozofia antyestablishmentowa epoki punka również były zgodne z postmodernizmem. Vivienne Westwood był mózgiem, który stworzył zdekonstruowaną punkową modę lat 70-tych i wczesnych 80-tych. W 2009 roku połączyła siły z Cole and Sons, aby stworzyć kolekcję tapety . Westwood sprowadził także pewną brytyjską subkulturę Firma dywanowa w 2006 roku, gdzie postrzępione, zużyte resztki flagi Union Jack są reprodukowane w drogie, wysokiej klasy dywany, gobeliny ścienne lub poduszki akcentujące.

Wejdź w nową falę

W dekadzie projektantów lat 80. wszystko stało się deklaracją stylu. Postmodernistyczne cechy żywych kolorów, teatralnych kształtów i przerysowanych form stały się dominującym spojrzeniem w modzie, meblach i dodatkach.

Kiczowaty telefon w stylu lat 80.

Awangardowa grafika w sztuce, czasopismach i teledyskach pobudziła nową, postpunkową subkulturę, która rozprzestrzeniła się na skalę globalną. Publikacje takie jak Domus podkreślały wygląd nowych, radykalnych stylów mebli włoskich projektantów, takich jak Studio Alchimia i Memphis. Nieżyjący już muzyk, David Bowie, był wielkim fanem i kolekcjoner wzorów Memphis . To była Nowa Fala, a wizerunek był wszystkim.

Postmoderniści

Pod koniec 20^tenwieku, Włochy stały się światowym centrum designu dzięki designowi mistrzowie czy mistrzowie tacy jak Alessandro Mendini i Ettore Sottass.

Prawdziwy pionier

W magazine cytuje Alessandro Mendiniego jako serce włoskiego radykalnego ruchu projektowego lat 60. i 70., a później postmodernizmu. Mendini odegrał kluczową rolę w podnoszeniu świadomości tego ruchu poprzez swój wkład we włoskie magazyny projektowe, w tym Casabella, Modo i Domus.

Jako projektant, Mendini stworzył produkty, które były rażąco efektowne, z odważnymi kolorami i ekstrawaganckimi wzorami. Jego najbardziej znanym projektem jest 1978 Krzesło Prousta. Mendini przeprojektował bogato rzeźbiony barokowy fotel w drewnianej ramie z białą tapicerką, wyświetlając na nim slajd i ręcznie malując na nim wzór puentylizmu. Krzesło zostało przeprojektowane z dziką gamą wielobarwnych wzorów dekada po dekadzie, jak widać w 2009 roku: Geometria Prousta.

W 1979 roku Mendini i garstka innych awangardowych projektantów, w tym jego przyjaciel i kolega Ettore Sottas, połączyli siły, tworząc Studio Alchimia. Mendini wprowadzał poczucie humoru w modernistyczne ideały, które wykluczały użycie jaskrawych kolorów i przerysowanych form, tworząc żywe kolorowe obiekty o teatralnych kształtach i kiczowatych motywach.

Alessandro Mendini jest często błędnie wymieniany jako członek Grupy Memphis, ponieważ sam projektował kawałek dla ich pierwszej kolekcji w 1981 roku. Jednak Mendini powiedział W Magazine, że odrzucił propozycję dołączenia do Sottassa, ponieważ chciał pozostać z Alchimią.

Grupa Memphis

W 1981 roku grupa podobnie myślących projektantów z Mediolanu przeniosła postmodernistyczny ruch na zupełnie nowy poziom, debiutując odważnymi, graficznymi projektami mebli w Salone del Mobile. Założona przez projektanta Ettore Sottassa, the renomowana Grupa Memphis Peter Shire, Michael Graves, George Sowden, Michele De Lucchi i Nathalie Du Pasquier.

Dzięki odważnym, zderzającym się kolorom, niekonwencjonalnym kształtom i dzikim wzorom, produkty Memphis zostały zaprojektowane tak, aby przekazywać idee. Wpływowy wygląd mebli Memphis obejmował kombinacje jawnie geometrycznych kształtów wykonanych z różnorodnych materiałów w jasnych, kontrastujących kolorach. Powszechne były również graficzne czarno-białe wzory. Ten wyolbrzymiony, niemal kreskówkowy styl panował przez większą część lat osiemdziesiątych. Oto krótkie spojrzenie na trzech jej członków założycieli:

Ettore Sottass

Ettore Sottass pomógł zdefiniować wygląd postmodernistycznych mebli, wykorzystując laminaty w jasnych kolorach, formy graficzne i elementy niefunkcjonalne. Jego kultowy regał Carlton zawierał kolorowe, kątowe półki i podpórki do książek odłączone od siebie. Kwestionowało to, dlaczego regał musi wyglądać jak typowy regał.

Regał Carlton autorstwa Ettore Sottass

George Sowden

George Sowden, Wielokrotnie nagradzany projektant elektroniki dla Olivetti, został członkiem-założycielem grupy Memphis, wraz ze swoją dziewczyną/przyszłą żoną i współpracownikiem projektowym, Nathalie Du Pasquier. Możesz zobaczyć portfolio dzieł Sowdena z Memphis na Sowden Design.com , która obejmuje kolorowe szafki, fantazyjne krzesła i zegary z odważnymi, krzykliwymi wzorami.

Nathalie Du Pasquier

Nathalie Du Pasquier to przede wszystkim artystka, która użyczyła swojego talentu grupie Memphis w postaci przyciągających wzrok, mocnych wzorów wykorzystywanych na tekstyliach, tapicerkach i malowanych meblach. Kiedy Memphis rozpadło się w 1987 roku, Du Pasquier wróciła do malarstwa i rzeźby w swojej pracowni w Mediolanie. Kiedy w drugiej dekadzie nowego tysiąclecia pojawiło się zainteresowanie stylem postmodernistycznym, Du Pasquier wskrzesiła swoje projekty retro w współpraca z American Apparel . Możesz kupić poduszki akcentujące, ręczniki kąpielowe i plażowe z wzorami Nathalie Du Pasquier w Sklep z fińskim designem , który znajduje się w Finlandii, ale oferuje wysyłkę na cały świat (kliknij łącze Dostawy do USA w lewym górnym rogu).

Wzory New Wave autorstwa Nathalie Du Pasquier

Postmodernizm 2.0

Kocham to lub nienawidzę, Morza ogłosił powrót postmodernizmu latem 2015 roku. Na nowatorskiej stronie poświęconej projektowaniu i architekturze pojawiła się letnia seria świętująca spuściznę postmodernizmu, czule zatytułowana Pomo summer. Napędzane przez wystawy takie jak Styl i subwersja w londyńskim muzeum V&A pod koniec 2011 roku i Pokaz Totemizmu Li Edelkoort w 2013 roku nowy Trend Memphis w 2014 roku pomógł wskrzesić postmodernistyczny wygląd; styl inspirowany ekstrawagancką erą Art Deco, kapryśnymi wibracjami pop-artu i reinterpretowanymi motywami przeszłości.

Cechy konstrukcyjne pokoi postmodernistycznych

Designerskie meble i akcesoria są zazwyczaj drogie, zwłaszcza jeśli są to oryginalne oryginały w stylu vintage i włoskiego designu. Chociaż pokój pełen radykalnych mebli Memphis może spodobać się tylko ekscentrycznej klienteli, której na to stać, te eklektyczne akcenty nadal można gustownie włączyć do innych projektów projektowych w mniejszych dawkach. Ta rewolucja radykalnych form zainspirowała innych znanych projektantów, w tym modę wybiegową Christiana Diora i meble Matthew Sullivana.

Postmodernistyczna Jadalnia

Ikona mody, Karl Lagerfeld , został również zainspirowany nowatorskim stylem projektów Memphis-Milano i wypełnił swoje mieszkanie meblami w stylu Pomo. Lagerfeld postawił na miękką, neutralną szarość na ścianach swojego mieszkania, która nie konkuruje z odważnymi kolorami mebli i dodatków.

Jadalnia Karla Lagerfelda w Memphis

Elegancka, kamienna podłoga uzupełnia błyszczące powierzchnie mebli laminowanych, w skład których wchodzą:

• Stół Pierre autorstwa George'a Sowdena - Blat ma subtelny wzór Chevron, a nogi pokryte są blokami jasnej czerwieni, błękitu i żółci. Stół w stylu vintage w Artemest kosztuje około 12 000 $.
• Krzesła Riviera autorstwa Michele de Lucchi - Te formowane plastikowe krzesła z charakterystycznymi niebieskimi nogami są teraz trudne do zdobycia w zestawie czterech; Wydaje się, że Lagerfeld ma sześć lub więcej. Jeśli nie możesz znaleźć zestawu vintage, nadal są produkowane i sprzedawane u źródła, Memphis-Mediolan , we Włoszech za około 1300 euro lub 1380 USD.
• Kredens Malabar autorstwa Ettore Sottas - Ten niezwykły kredens przypominający rzeźbę łączy tradycyjne elementy drewniane z eleganckimi laminatami i kolorowymi kolumnami nośnymi. Mnogość półek zapewnia dużo miejsca na postmodernistyczne szkło artystyczne i przedmioty kolekcjonerskie. Cena wywoławcza rocznika w 1stdibs to 18 500 dolarów.
• Marco Zanini Glass Mori Carafe - zacznij swoją kolekcję sztuki pomo od tego wspaniałego włoskiego szkła artystycznego w stylu vintage, za jedyne 3600 USD w Rubinowa Uliczka .

Oczywiście udekorowanie pokoju zabytkowymi włoskimi meblami i dodatkami wymaga bardzo dużego budżetu. Ale nadal możesz wprowadzić postmodernistyczny klimat do swojego schematu dekoracji, przestrzegając zasad złożoności i sprzeczności zmieszanych z retro dowcipem, kiczem lub humorem.

Postmodernistyczna Wielka Sala

Postmodernistyczni projektanci starali się tworzyć tematy do rozmów, łącząc popkulturę z wysokiej klasy meblami i przekształcając zwykłe materiały w luksusowe akcenty. Myślenie nieszablonowe przyniosło niekonwencjonalne połączenia kolorów, materiałów i tekstur.

Świetny pokój w stylu postmodernistycznym?

Przedstawiony tu salon z brązową, pomarańczową i żółtą kolorystyką retro ma przytulny klimat lat 70., który sprawia, że ​​chcesz zrzucić buty i chodzić boso po chłodnym, mroźnym niebieskim dywanie kudłatym. Turkusowe krzesła do jadalni, kule z żyrandolami z awokado, kobaltowe i niebiesko-zielone wazony oraz wiosenno-zielone krzesła akcentujące dzielą przestrzeń z odważnymi popami dyniowej pomarańczy, słonecznikowej żółci i musztardy. To złożona, kontrastująca kolorystyka zastosowana do bardzo eleganckich, współczesnych mebli.

Kunsztownie wyrzeźbiony stolik kawowy wydaje się mieć blat wykonany z dużego kawałka kłody sekwoi podtrzymywanego przez nogi z laminatu. Szklany blat drugiego stołu przecina krawędź kawałka kłody, łącząc stoły w jeden. Obok brązowej skórzanej sofy stoją stoliki w kształcie pniaków pokryte błyszczącą, srebrną metaliczną folią z ciekawym efektem wypaczenia. Długa, biała półka unosząca się nad kanapą wydaje się bezużyteczna ze względu na krystalicznie czyste, duchowe krzesła Lucite ustawione po drugiej stronie. Inne postmodernistyczne cechy ułożone w złożonym schemacie projektu tego pokoju obejmują:

• Niefunkcjonalne puste ramki wiszące na ścianie
• Kiczowaty kominek zamontowany jak na ścianie
• Przesadzona skala wiszącej lampy wiszącej
• Francuskie krzesła w stylu neoklasycystycznym wykonane z nowoczesnego materiału akrylowego
• Ukłony w stronę Art Deco w balustradzie schodów i zabytkowych samochodzików
• Zróżnicowana mieszanka materiałów i tekstur

Niekonwencjonalne kąty pomieszczenia, płynne linie oświetlenia wnękowego sufitu i ozdobna kolumna to znaki rozpoznawcze estetyki postmodernistycznej.

Styl, który wymyka się definicji

Chociaż epoka postmodernistyczna trwała stosunkowo krótko, jest to bardzo fragmentaryczny styl projektowania, który zawiera róg obfitości ekspresjonizmu i wolnej myśli. Postmodernistyczny design celebruje dawne motywy, krzykliwe mody, dystopijną przyszłość i absurdalne formy. Jest odzwierciedleniem niestabilnej, dynamicznej kultury XX wieku, która podważyła wcześniejsze koncepcje dotyczące projektowania i przyniosła nowe uznanie samemu stylowi